MENU

Lancering van het Cultureel Instituut voor Architectuur Wallonië-Brussel

Utrecht heeft de grootste fietsenstalling ter wereld

26/12/2019 Comments (0) Andere, Architectuur, Cultuur

Kazuyo Sejima: de essentie van geheimhouding

Het Louvre-Lens, het New Museum in New York, het Rolex Learning Center in Lausanne… in een paar jaar tijd heeft de 62-jarige Japanse architecte haar imago een stijl opgelegd en die is minimaal en mysterieus. In 2020 zal ze een van haar belangrijkste werken inwijden: de heruitvinding van La Samaritaine in Parijs.

Japanse ontwerpers zijn populair in Europa en creëren een nieuwe typologie van gebouwen, gedefinieerd door lichtheid en transparantie. Een van de meest gerenommeerde Japanse architecten, Kazuyo Sejima, winnares van de Pritzker Prize 2010, is co-directrice van het Sanaa-kantoor, een van de meest dynamische en efficiënte in ons decennium.

De signatuur? Structuren die niet op hun plaats zijn, clean, minimalistisch, gebouwen die wel buiten de tijd lijken te bestaan. Ze werd geboren in Mito, ging naar de Japan Women’s University en daarna in het kantoor van de beroemde architect Tokyo Ito werken. In 1987 richtte ze samen met Ryue Nishizawa het Sanaa-agentschap op en voerde een aantal projecten uit, zoals het Museum voor Hedendaagse Kunst in New York, Het Rolex Learning Center in Lausanne en de Dior-winkel in het Omotesando-district in Tokio.

Het Louvre-Lens van Sanaa is een van hun belangrijkste werken, met muren die lijken te dematerialiseren ten gunste van de werken die worden tentoongesteld in de grote zaal. Om de collecties te huisvesten, ontwierp de Japanse architecte vijf gebouwen (in totaal 28.000 m2) in alle licht en transparantie die opgaan in de hemel en het landschap van dit voormalige mijnbekken. Ze ontwierp voor het te renoveren warenhuis La Samaritaine ook een golvende gevel die tot polemiek leidde maar wel een onbetwistbaar monument in het centrum van Parijs is.

In opdracht van de grootste luxueuze groep ter wereld, LVMH, wordt het nieuwe 25 m hoog glazen gordijn van La Samaritaine onthuld, waarbij het ritme van de bestaande gevel wordt overgenomen door middel van golvingen die overeenkomen met de frames. Gefixeerd door roestvrijstalen vierpuntsconsoles, werd de glazen wand gemaakt met een continue spiegelafdruk. Het is de ondersteuning van het ongeziene spektakel van een anamorfische rue de Rivoli. Achter de sluier, een gebouw dat kantoren, crèches, sociale huisvesting en winkels verbergt. De illusie is perfect en geniaal.

 

  • La Samaritaine © Salem Mostefaoui
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou
  • La Samaritaine © Salem Mostefaou

Een geheim project

De “Samar” is een complex van 70.000 vierkante meter, de grootte van het Centre Pompidou. Een moeilijk project, omdat het de renovatie van oude structuren, die meestal zijn geklasseerd als historische monumenten, met name die van de serre van Jourdain of de Sauvage-uitbreiding, aan de Seine-kant vermengt met de bouw van nieuwe ruimtes, zoals de hedendaagse gevel gecreëerd door Sanaa. Een project waarvan de details maanden geheim werden gehouden, niet in de laatste plaats vanwege de concurrentie. Want op een paar honderd meter afstand vindt landgenoot Tadao Ando de Beurs heruit waar de collectie van François Pinault, broer en vijand van Bernard Arnault (LVMH), zijn plek zal vinden.

Van nu af aan is het Japanse model, dat zijn hedendaagse wortels met de onze vermengt, een must. Omdat het een bouwkunst is die is gewijd aan leven, wedergeboorte en energie. Architectuur in Japan wordt gemaakt door de mensen, voor de mensen in hun levensperiode. En dat is uiteindelijk de grote les van bescheidenheid die Japan ons dicteert.

Deel dit artikel:

Tags: , , , ,

Geef een antwoord